Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Να δεις τι σου χουν για μετά.

Όπως καταλάβατε αυτά που γράφω παράγονται από συζητήσεις που κάνω με φίλους και γνωστούς. Αντί λοιπόν να πιάνω το θέμα και συμμετέχω πολλές φορές κάθομαι και λίγο στην άκρη, όχι γιατί δεν θέλω να κουβεντιάσω αλλά γιατί ο χρόνος για μια θέση δεν είναι αρκετός για να αναλύσω το τι πραγματικά σκέφτομαι εκείνη την ώρα. Έχω που λέτε έναν φίλο που ενώ μπορεί να λύσει πολλές απορίες και μ’ έχει βοηθήσει άπειρες φορές στον συλλογισμό μου, αυτό που αξίζει είναι οι απορίες που έχει. Άλλωστε κάθε λύση έχει τουλάχιστον δύο προβλήματα. Αυτό που λύνει κι αυτό που δημιουργεί. Ρώτησε λοιπόν γιατί οι «πονόψυχοι» Ευρωπαίοι ενώ μιλάνε για τα πνιγμένα παιδάκια που προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα και να κοινοποιούν φωτογραφίες φρίκης, δεν στέλνουν μερικά πλοία στα σημεία μεταβίβασης ώστε και από τέτοιες σκηνές να γλιτώνουμε και  οι Δουλέμποροι να μην έχουν αντικείμενο εργασίας. Λογική ερώτηση σε παράλογο σύστημα διακυβέρνησης.
Σαν απόγονος μικρασιατών έχω ακούσει πολλές ιστορίες για τα κομμένα χέρια των προσφύγων που έμειναν στ’ αγγλικά, τα γαλλικά και τ’ αμερικάνικα πλοία κατά την καταστροφή της Σμύρνης. Άρα αυτό που ζούμε δεν είναι παρά μια ιστορική επανάληψη που μάλλον δεν έχει να κάνει με τίποτα άλλο από την δημιουργία ανθρωπιστικών κρίσεων με σκοπό το κέρδος. Αν δεν με λιθοβολήσετε ίσως να καταλάβετε και τον συλλογισμό μου. Κάποτε γνώρισα μια κοπέλα σαν σερβιτόρα σε κάποια καφετερία. Αυτή ήταν η δεύτερη της δουλειά για βιοπορισμό. Η πρώτη ήταν Μαρκουτσάνθρωπος (αυτούς που βλέπουμε στα παράθυρα των καναλιών με υπότιτλο «σε ζωντανή μετάδοση»). Την είδα στεναχωρημένη και την ρώτησα τι έχει. Με το χαζοχαρούμενο ύφος της μου απαντά «δεν γίνεται και κανένα πολύνεκρο για να βγάλουμε κανένα έξτρα». Κι εδώ εμπεριέχεται η πεμπτουσία του Ευρωπαϊκού πολιτισμού μας. Η βλαμμένη που κατάγεται από τον Πόντο και χτυπιέται κάθε 19 Μαΐου για ότι έκαναν στους παππούδες της, θέλει πτώματα για να αυγαταίνει ο τραπεζικός της λογαριασμός. Κι αν η τελευταία τρύπα του ζουρνά ζητάει κάτι τέτοιο φανταστείτε τι θέλουν οι προϊστάμενοι της.
Φυσικά αν το μελετήσουμε πρέπει να δούμε τι ακριβώς είναι μια ανώνυμη εταιρία. Ο Καπιταλισμός σαν σύστημα έχει κάποιες εφευρέσεις. Δεν είναι αυτές που νομίζουμε. Αν και ξεκινάνε τεχνικά όπως το ψυγείο και η κονσέρβα (δεν αναφέρομαι στις οικιακές συσκευές αλλά στον τρόπο του να διακινούμε στην σαβούρα μας σε περισσότερο κόσμο με σκοπό να γεμίζουμε τις τσέπες μας) πάμε σε πιο εκλεπτυσμένα όπως το γραμμάτιο τραπέζης και η Ανώνυμη Εταιρία. Αυτή η τελευταία φτιάχτηκε για έναν λόγο. Οι πιο καλές και ασφαλείς κομπίνες γίνονται «ανώνυμα». Έχετε παρατηρήσει τα διάφορα ιδιωτικά κανάλια. Είναι θυγατρικές ομίλων επιχειρήσεων και πάντα έχουν κι ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα να διαφημίζουν. Φυσικά εκεί κοντά που βρίσκονται οι επιχειρήσεις, υπάρχει πάντα μια εμπόλεμη ζώνη ή μια περιοχή με φτωχούς στα όρια της εξαθλίωσης. Γιατί αυτό; Γιατί στο οικονομικό μας σύστημα τα κέρδη που φέρνει μία και μόνο δυστυχία δεν τα φέρνουν ένα εκατομμύριο ευτυχίες. Δουλεύουν εργολάβοι που χτίζουν πάνω στα βομβαρδισμένα (Περίπτωση της Χιροσίμα). Έχουν ειδικότητα εθνολόγοι (Περίπτωση της σφαγής στην Ρουάντα). Βρίσκουν δουλειά καλλιτέχνες για φιλανθρωπικές συναυλίες (Περίπτωση του Γιώργου που δεν μπορώ να πω το όνομα του). Μεγάλος ο κατάλογος αυτών που κερδίζουν από την ανθρώπινη φτώχεια και ανασφάλεια και ας με συγχωρέσουν όσοι ξέχασα. Ας διαμαρτυρηθούν για αυτά που γράφω ώστε να τους περιλάβω. Το ζήτημα όμως πάλι δεν είναι αυτό.
Θυμάστε τι ήταν η λατινική Αμερική και η δυτική Αφρική κατά την διάρκεια το δεύτερου παγκοσμίου πολέμου; Θα σας το πω για να μην ζορίζεστε. Ήταν ο παράδεισος. Έχοντας παιδιά από την Συρία που σπούδαζαν μαζί μου θυμάμαι πως ο πιο φτωχός ήταν ο πλούσιος της σχολής. Αυτό βέβαια γιατί έγινε και τώρα είναι πρόσφυγες; Μα γιατί ο μικροαστικός πλούτος προκαλεί τους μεγάλους λευκούς καρχαρίες που κρύβονται πίσω από τον τίτλο «Ανώνυμη εταιρία». Αν νομίζετε πως αυτό που ζούμε στην Ελλάδα και λέγεται «Οικονομική κρίση» δεν είναι παρά μια επιχείρηση υφαρπαγής οικογενειακών περιουσιών που δημιουργήθηκαν κατά την ανάπτυξη είστε γελασμένοι. Οπότε μετά την κρίση νομοτελειακά όπως έλεγε και ο Γέρων Κάρολος έρχεται ο πόλεμος. Για να φτιάξει την απαραίτητη καμένη γη ώστε να μπορεί να ξανακερδίσει σαν σοφός αγρότης που αφήνει τα χωράφια του σε αγρανάπαυση αφού πετάξει πρώτα ένα μπουρλότο στ’ άχυρα. Απ’ την φωτιά κερδίζουν τα δουλικά του σαν τα Πρετεντεροειδή και οι Εισαγγελατοι, οι μαρκουτσάνθρωποι τους και φυσικά τα φιλανθρωπικά ιδρύματα των επιχειρηματικών ομίλων και οι επιδοτούμενες ΜΚΟ. Η δυστυχία των μεταναστών είναι η πρώτη ύλη για να κάνουν τις επενδύσεις τους. Κι επειδή στην λέξη Σύριος μπορεί να μπει πολύ εύκολα η λέξη Έλληνας, μην βιάζεστε να πείτε το οτιδήποτε. Να δείτε πρώτα, τι σας έχουν για μετά.

Για την



Πηγή: Οχιά

ΟΙ ΦΕΤΕΣ ΑΠ' ΤΟ ΣΑΛΑΜΙ

Πολύ κακό για το τίποτα αναγνώστη μου. Ζώντας σε μια χώρα που η κατάσταση δείχνει ότι τα πάντα καθορίζονται από τις ορέξεις του εκάστοτε σκυλόψαρου που θέλει να γίνει μεγάλος λευκός καρχαρίας, δεν έχω πια την φιλοδοξία ότι θα γίνει κάτι καλύτερο από αυτό που ήδη περιμένω τα τελευταία είκοσι χρόνια. Την επιστροφή στην φεουδαρχία. Φυσικά παρακολουθώ και τους διάφορους τηλεοπτικούς μαϊντανούς που μιλάνε για την καταστροφή του έθνους. Τώρα βέβαια το για ποιο έθνος μιλάνε είναι μια άλλη ιστορία. Επειδή ίσως η σκέψη του μέσου Έλληνα δεν πάει πέρα από τα όρια της πρώην οθωμανικής αυτοκρατορίας, περιορίζουν το ζήτημα της διάλυσης των εθνών σε ένα μικρό και εύπεπτο για τους θεατές τους χώρο.
Φυσικά σαν λαός με άγνοια της παγκόσμιας ιστορίας ξεχνάμε τους Φλαμανδούς τους Βουλόνους τους Πρώσους, τους Λομβαρδούς, τους Βάσκους ή ακόμα πιο κοντά τους Βλάχους και τους Μολδαβούς ή ακόμα πιο μακριά τους Τεξανούς και τους κατοίκους της Καλιφόρνιας. Ο πάγκος με τα σαλάμια που λέγετε παγκόσμιος χάρτης έχει να κάνει με πολλές φέτες στο μέλλον. Φυσικά σαν λάτρης του διεθνισμού δεν με στεναχωρεί ιδιαιτέρα. Κι αυτό γιατί αν αποτελεί στοιχείο σεβασμού μιας περιοχής δεν είναι και τόσο κακό. Αν ο τοπικός κάτοικος δεν κοιτά στραβά τον διπλανό του αλλά επιθυμεί να φορά την φουστανέλα του ή την κελεμπία του σε διαφορετικό χρώμα ορίζοντας σε πλαίσια ελευθερίας και ίσων ευκαιριών τα του οίκου του κανένα πρόβλημα. Αλλά είναι έτσι; Έλα που δεν είναι. Τα σαλάμια πολλά και οι φέτες περισσότερες. Η ρεκλάμα των αλλαντικών είναι όμως μία. Λέγεται Νεοφιλελευθερισμός και είναι το τελευταίο φρούτο του οικονομικού μας συστήματος που ακούει στο όνομα κεφαλαιοκρατία ή καπιταλισμός για τους οπαδούς της ελληνοποίησης λατινικών εκφράσεων. Εκεί τίποτα δεν είναι διαιρεμένο. Υπάρχουν εφτά αδερφές για το πετρέλαιο δυο αδερφές, για τα ηλεκτρονικά μονοκρυσταλικού πυριτίου, πέντε για τα τρόφιμα και πάει λέγοντας. Αν τους μετρήσουμε όλους μαζί είναι δεν είναι δέκα χιλιάδες νοματαίοι που κουμαντάρουν την παγκόσμια αγορά.
Φυσικά όλοι τους κατηγοράμε αλλά και όλοι θα θέλαμε να ήμασταν στην θέση τους. Κι εκεί ξεκινά το πρόβλημα. Δεν γουστάρουμε την διαίρεση της εθνικής μας υπόστασης αλλά μας αρέσει ο υποβιβασμός της ταξικής μας ταυτότητας. Τόσο τα Βαλκάνια όσο και η Ανατολία έχουν χώρες που ξεπήδησαν από την ρωμαϊκή και τον συνεχιστή της την οθωμανική αυτοκρατορία. Η τάξη που ήταν πάντοτε κλειδί ήταν ο λαός. Φυσικά η λέξη δεν ήταν παρά μια αναφορά στην μικροαστική τάξη μιας και υπήρχε και ο λαουτζίκος που δεν ήταν παρά οι κολίγοι των κοτζαμπάσηδων. Αυτοί με ελάχιστες εξαιρέσεις δεν είχαν ποτέ στον ήλιο μοίρα. Οι άλλοι όμως είχαν. Κι αυτό πίστεψε με δεν άρεσε σε καμία εξουσία. Ο Δυτικός πολιτισμός έλυσε το πρόβλημα κατά την Αναγέννηση. Πίσω από ρεκλάμες γερμανικών για παράδειγμα αυτοκινήτων κρύβονται ευγενείς που μετέτρεψαν τις γαιοκτησίες σε βιομηχανικούς οίκους, Εβραίοι τοκογλύφοι που έγιναν τραπεζίτες μιας και κατά το χριστιανικό μοντέλο απαγορεύεται να δανείζει κάποιος σε ομόθρησκο του με τόκο. Έτσι αφέθηκε η βρομοδουλειά σε αλλόθρησκους. Ιστορική λεπτομέρεια για να μην κλαις για την πρόοδο της Εβραϊκής κοινότητας σε σχέση με το χάλι σου. Ας τα έβρισκες με τους όμοιους σου ώστε να μην έκαναν κουμάντο στην τσέπη σου άλλοι. Τώρα θα μου πεις τι σχέση έχει το σαλάμι. Το ρητό “διαίρει και βασίλευε” το ξέρεις νομίζω.
Οι νοματαίοι που λες εδώ και χρόνια κατέχουν άριστα την τέχνη της διαχείρισης της μάζας όπως μας λένε . Επειδή από την Μαρία Αντουανέτα και πέρα μάθανε το μάθημα τους, ξέρουν πως τη βρώμικη δουλειά του φαίνεστε στην εξουσία να την αφήνουν σε άλλους. Ποιοι είναι αυτοί; Αυτοί που νομίζεις ότι ψήφισες για να σε κυβερνήσουν. Οι Επαγγελματίες του είδους είναι οι καλύτεροι τζογαδόροι που ποντάρουν σ΄ ένα μόνο. Την ανικανότητα σου να πάρεις την ζωή στα χέρια σου. Η χαμηλή σου νοημοσύνη που έχει να κάνει με την αδυναμία σου να μαθαίνεις μιας και προτιμάς ν' αράξεις στο χαζοκούτι ή στην ταβέρνα και να πεις την Μπύρα ή τον Μπάφο σου αντί να κάτσεις να μάθεις μια τέχνη ή ν' ανοίξει κανένα βιβλίο να ξεστραβωθείς. Η τάση να φωνάζεις γκολ και να μετατρέπεις σε ομάδες τα πάντα είναι η αχίλλειος φτέρνα σου. Το ξέρουν πάρα πολύ καλά κι έτσι σε δουλεύουν άριστα. Αλλά έλα που κοστίζουν στους άρχοντες πολλά όταν η ομάδα, που οι υπάλληλοι τους ελέγχουν, είναι μεγάλη. Έτσι αρχίζουν και κόβουν το σαλάμι που λέγεται έθνος σε κομμάτια ώστε να τους βγαίνει φθηνότερα. Πως; μα απλά έτσι αδυνατίζουν την υπόσταση του υφιστάμενου τους. Φτιάχνουν δηλαδή ελεγχόμενα κομμάτια που άμα δείξουν ανυπακοή θα μπορούν να τα καταστείλουν ή να τα συγχωνεύσουν. Το ότι το της βουλής το κανάλι βάζει πια συνελεύσεις από τις Βρυξέλλες μάλλον σ΄ αφήνει αδιάφορο. Άλλωστε εκείνη στην ώρα κάποιο αγώνα βλέπεις οπότε το τι σου σκαρώνουν δεν σε πολυνοιάζει. Σου δώσανε κι έναν λογαριασμό κοινωνικής δικτύωσης, για λες το πόνο σου. Φυσικά δεν υπάρχει ελπίδα. Το σαλάμι θα κοπεί θες δεν θες μιας και η απόφαση την πήρες μαζί τους. Πως; με την αδιαφορία σου. Τώρα θα μου πεις διάφορες χαζομάρες του τύπου “όλοι ίδιοι είναι”. Φυσικά. Είναι όλοι ίδιοι γιατί εσύ δεν είσαι ικανός να κάνεις την διαφορά.


Για την

Πηγή: Οχια

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Γιατί μένουμε άναυδοι που γεμίσαμε ηλίθιους;







Και μην πεις την κλασσική παπάρα του «δώσαμε τα φώτα», γιατί αν περίμενε η παγκόσμια διανόηση φως ειδικά από εσένα θα είχαμε ακόμα μεσαίωνα. Άντε να ζητιανέψεις καμιά δόση.



Για την



Πέμπτη, 7 Μαΐου 2015

Η Ελπίδα έκατσε για τα καλά




Γιατί αν περίμενες κάτι παραπάνω από μια Ροζ κωλοτούμπα, τότε είσαι παντελώς ηλίθιος. Πάντως σ’ ευχαριστώ που δίνεις γέλιο με τις επιλογές σου.



Για την




Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Παρθενορραφή

Έρχεσαι τώρα και μου λες πως όλα μέλι γάλα
Τι να σε κάνω φίλε μου εγώ δεν ξεχνώ
ρίχνεις τροφή , για να βουτήξω στην γυάλα
μπήκανε τόσοι , ας είμαι έξω εγώ

Όποιος δεν θυμάται την Ιστορία του , την ξαναζεί
ποτέ δεν ήταν εύκολη και αυτό με τρομάζει
όλοι το ρίξανε στην παρθενορραφή
ποντίκια σε πλοίο που βουλιάζει

Υπάρχει και κάτι πριν σπάσει κάποιος υμένα
εσύ απλά σφραγίζεις την διαρροή
Αγνότητα χαρακτηρίζει την παρθένα
εσύ μπούτι δεν κλείνεις , σε ξέρουν άλλοι λαοί

Αυτό για εμένα σημαίνει υποκρισία
ας πρόσεχες που έβαζες υπογραφή
οι δημοσιογράφοι πλέον γράφουν Ιστορία
στα τότε ρεπορτάζ , είναι η μουσούδα σου εκεί

Δεν σου ζητώ να μην μετανιώνεις
εδώ όμως παίζεται η δική μου ζωή
εσύ με χαντάκωσες , εσύ δεν με σώνεις
υμένας δεν ματώνει στην παρθενορραφή ...

Για την

Πηγή: ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΙΔΗΣ

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

Αν η φύση μιλούσε

Τον δρόμο μου παίρνω, πρωί για την δουλειά
ωραία μέρα έχει, μα λίγη έχω ώρα
στο χέρι μια φέτα, καφέ μια γουλιά
κλείνω την μουσική και φεύγω τώρα

Κοιτώ στην είσοδο, όλα τα ''γράμματα'' θέλουν λεφτά
την πόρτα ανοίγω να μην νευριάσω
λέω ένα, δεν πάτε να κάνετε και εσείς μια δουλειά ;
και τρέχω το λεωφορείο να φτάσω

Κόβω ταχύτητα έχει ήδη ξεκινήσει
ο κόσμος δεν χάθηκε θα ρθεί άλλο μετά
στην στάση που φτάνω παρατηρώ όποια φύση
έχει επιβιώσει μέσα στα μπετά

Παντού βλέπω αναψυκτικών κουτάκια
οι δήμοι δεν νοιάζονται ούτε για αυτά στους κάδους
εκεί έχει δέντρα που κάποτε σκαρφάλωναν παιδάκια
σύριγγες, προφυλακτικά, μα όχι συνείδηση λάθους

Άραγε αν η φύση μιλούσε
τι περιγραφή θα έδινε στην αστυνομία
για κάθε ένα που πάνω την ασελγούσε
και μετά την έφτυνε από αηδία

Λίγο πιο πέρα, αλγινή εικόνα
πεταμένα φυλλάδια υποψηφίου δημάρχου
κατάντια η Ιστορία αυτού του αιώνα
σαν τις σύριγγες σε κάθε γωνιά του πάρκου

πέντε βήματα, δίπλα νεκρό είναι ένα γατί
είχε χορτάσει και αυτό καλοσύνη
ένα μπολ με νερό, ενοχλεί την οικοδομή
όλοι φιλόζωοι με πολύ κοντή μνήμη

Το λεωφορείο έρχεται, τις σκέψεις μου μαζεύω
τις κρατώ να διορθώσω, ότι με ενοχλεί
κοιτάζω τα δέντρα, λίγες εικόνες ακόμη κλέβω
μες τα σκουπίδια να δίνουν, στην γειτονιά πνοή

Άραγε αν η φύση μπορούσε,
θα εκδικούνταν με μανία
για κάθε έναν που πάνω της ασελγούσε
και μετά την έφτυνε με αηδία
 
Για την 

Πηγή: ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΙΔΗΣ

Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

Άγνωστη πορεία

Τίποτα δεν είναι να φύγεις απ' το βήμα
να κάνεις βόλτα σε άγνωστη πορεία
αυτό πραγματεύεται τούτο το ποίημα
μια τέτοια θα διηγηθώ ιστορία.

Ένας άνθρωπος τον κόσμο στα πόδια του είχε
τον κληρονόμησε απ του γονιού το γένος
κανείς δεν τον ζύγωνε, γύρω του η πάρτη του υπήρχε
με τίποτα δεν έμενε ευχαριστημένος.

Όσοι τον ήξεραν, τα λόγια μετρούσαν
το όνομα του κουβαλούσε σκιά
ο τρόμος στα μάτια τους, μόλις τον συναντούσαν
κοντά του δεν δίστασε μοναχά μια γιαγιά.

Η γιαγιά δεν άνηκε στην ξακουστή του φάρα
αυτός που όλοι τον φοβόταν
μια φράση της του έδωσε μεγάλη τρομάρα
τα χρόνια περνούσαν μα αυτός την σκεφτόταν.

Μα ο τρόπος δεν άλλαζε τον κόσμο πως βλέπει
προβλήματα δεν είχε πότε από υγεία
απρόσιτος ο καθένας στην δική του στέπη
ο καιρός μοναχά σκιάζει τα θηρία.

Και τα χρόνια περνάνε
Δεν γίνεται ότι θελήσεις
τα μαλλιά του ασπρίσαν
παρέα με λεφτά θα αποκτήσεις.

Στην στεριά ναυαγεί
έρμαιο σε μισθοφόρους
δεν έκανε βλέπετε παιδί
μην μοιραστεί τους πόρους.

Όσο τον κόσμο στα πόδια του είχε,
ποτέ δεν ήταν ευτυχισμένος
μια γυναίκα μονάχα κοντά του υπήρχε
Ήθελε να την ελέγχει μην δείξει ερωτευμένος.

Δεν ήθελε να την έχει με τα λεφτά του
μα συνέχεια επίδειξη έκανε μ' αυτά
αυτοκτόνησε για την λεβεντιά του
αφού την παράτησε με μια ψυχή στην κοιλιά.

Αμείλικτος πάντα και στις επιχειρήσεις
μονάχα αντίπαλος, του ήταν προσιτός
η ώρα κοντεύει το βιoς σου να αφήσεις
σκέφτηκε πονηρά και όχι σκυφτός.

Ένας μόνο υπήρχε, να του μοιάζει στα νιάτα
διευθυντής απόλυτος στην δική του πορεία
τον στόχο, τον ξετρύπωνε πάντα
με πονηριά μαεστρία και που και που με βία.

Οι ικανότητες του, τον είχανε πείσει
προκείμενου η καρέκλα να μείνει κενή
Σαν αυτός πέθαινε, να την αφήσει
να κάνει και άλλος την δική του ζωή.

Τον έκανε μεγάλο, ήθελε εκείνος κι άλλο
φιλόδοξος, του γυάλισε το μάτι
ο γέρος αφηρημένος και ξάφνου προδομένος
ξυπόλυτος ξεμένει από απάτη.

Θυμήθηκε τότε της γριάς τα λόγια
Λόγια που βρήκανε εφαρμογή
''ότι κάνεις θα βρεις, ίσια ή υπόγεια''
όταν μόνο γι αυτόν έτρεμε η γη.

Στον δρόμο μένει, βαριά ανασαίνει
ταλαίπωρος και πληγωμένος
να τον καταπιεί η γη, μην και κανείς το δει
και πει πόσο έπεσε του γονιού του το γένος.
οι άνθρωποι δεν τον ένοιαζαν ,κοιτούσε αριθμούς 
νούμερο έγινε και αυτός , μια στατιστική 
σαν σπέρνεις θύελες , θερίζεις κεραυνους 
ξυπόλυτος νοιώθεις την βροχή.

Συμπόνοια δεν γνώρισε σαν θύμα
Αυτός που ανήκε στα θαλάσσια θηρία
ξεβράστηκε στην ακτή απ το κύμα
όλη η ζωή του μια τιμονιά, σε άγνωστη πορεία.


Για την

Πηγή: ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΙΔΗΣ